Papież Franciszek nie żyje

Papież Franciszek nie żyje. Miał 88 lat.

O godzinie 9.45 w Poniedziałek Wielkanocny kardynał Kevin Farrell, kamerling Izby Apostolskiej, wypowiedział w Domu Świętej Marty następujące słowa:

Najdrożsi bracia i siostry, z głębokim smutkiem muszę ogłosić śmierć naszego Ojca Świętego Franciszka. O 7.35 rano, Biskup Rzymu, Franciszek, powrócił do domu Ojca. Całe jego życie było poświęcone służbie Panu i Jego Kościołowi. Uczył nas, jak żyć wartościami Ewangelii z wiernością, odwagą i powszechną miłością, szczególnie na rzecz najuboższych i najbardziej zmarginalizowanych. Z ogromną wdzięcznością za jego przykład jako prawdziwego ucznia Pana Jezusa, polecamy duszę Papieża Franciszka nieskończonej miłosiernej miłości Boga Trójjedynego.

Jorge Mario Bergoglio urodził się 17 grudnia 1936 roku w Buenos Aires, stolicy Argentyny, jako najstarszy z pięciorga dzieci włoskich emigrantów – Mario José Bergoglia, pracownika kolei pochodzącego z Piemontu, oraz Reginy Marii Sivori. Wychowywał się w tradycyjnej rodzinie katolickiej, przesiąkniętej wartościami pracowitości, prostoty i wspólnotowości, które miały odcisnąć trwałe piętno na jego późniejszym życiu i duchowości.

Po ukończeniu szkoły średniej Jorge Mario podjął naukę w technikum chemicznym i przez krótki czas pracował w laboratorium, zanim w wieku 21 lat wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego (jezuitów), rozpoczynając drogę zakonną i kapłańską. Studia filozoficzne odbył w Colegio Máximo San José w San Miguel, gdzie następnie przez kilka lat wykładał literaturę i psychologię. W latach 1969–1973 studiował teologię w tym samym ośrodku, a 13 grudnia 1969 roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa Ramóna José Castellano.

W latach 1973–1979 był prowincjałem argentyńskich jezuitów, a następnie rektorem seminarium i wykładowcą teologii. W tym okresie dał się poznać jako gorliwy duszpasterz, człowiek głębokiej modlitwy, ale też zdolny administrator. Jego prowincjalne przewodnictwo przypadło jednak na trudne czasy – okres brutalnej dyktatury wojskowej w Argentynie (tzw. „brudna wojna”). Działania Bergoglia z tego okresu, w tym jego relacje z reżimem, były przedmiotem kontrowersji i debat, choć nie zostały mu nigdy formalnie postawione zarzuty współpracy z władzami. W kolejnych latach sam wielokrotnie odnosił się do tych doświadczeń jako czasu duchowego oczyszczenia i uczenia się roztropności duszpasterskiej.

W 1992 roku papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Buenos Aires, a w 1998 roku został arcybiskupem metropolitą tego miasta. Jako arcybiskup zyskał opinię człowieka skromnego, bliskiego ludziom – rezygnował z pałacowych wygód, mieszkał w skromnym apartamencie i samodzielnie poruszał się komunikacją miejską. W duszpasterstwie kładł nacisk na pracę wśród ubogich, marginalizowanych i ofiar niesprawiedliwości społecznej, co uczyniło go rozpoznawalnym i cenionym liderem Kościoła nie tylko w Argentynie, ale w całej Ameryce Łacińskiej.

W 2001 roku otrzymał godność kardynalską z rąk Jana Pawła II. Uczestniczył w konklawe po śmierci Jana Pawła II w 2005 roku, gdzie – według późniejszych świadectw – był jednym z głównych kontrkandydatów kard. Josepha Ratzingera. Po wyborze Benedykta XVI nadal pełnił funkcję metropolity Buenos Aires, konsekwentnie unikając rozgłosu i koncentrując się na służbie duszpasterskiej.

Wybór na Papieża

Po rezygnacji Benedykta XVI 28 lutego 2013 roku z urzędu biskupa Rzymu, Kościół katolicki stanął wobec jednego z najważniejszych momentów w swojej najnowszej historii – pierwszego w epoce nowożytnej konklawe zwołanego po ustąpieniu papieża, a nie jego śmierci. W atmosferze niepewności i poszukiwania nowego kierunku, 13 marca 2013 roku, w piątym głosowaniu drugiego dnia konklawe, kardynał Jorge Mario Bergoglio został wybrany na papieża i przyjął imię Franciszek, nawiązując do św. Franciszka z Asyżu – patrona ubogich, pokoju i ekologii. Był to wybór symboliczny i przełomowy – pierwszy papież spoza Europy od ponad tysiąca lat, pierwszy jezuita na tronie Piotrowym, a także pierwszy papież z Ameryki Południowej.

Zdrowie

31 grudnia 2020 roku ogłoszono, że papież Franciszek, z powodu rwy kulszowej, nie będzie mógł przewodniczyć I Nieszporom Uroczystości Świętej Bożej Rodzicielki Maryi ani mszy świętej w dniu następnym. Była to pierwsza uroczystość liturgiczna, z której Ojciec Święty musiał zrezygnować ze względów zdrowotnych. Z tego samego powodu nie wziął również udziału w mszy świętej z okazji Niedzieli Słowa Bożego 24 stycznia 2021 roku, a także w Nieszporach święta Nawrócenia Świętego Pawła Apostoła, celebrowanych następnego dnia w bazylice św. Pawła za Murami. Odwołane zostało także spotkanie z korpusem dyplomatycznym akredytowanym przy Stolicy Apostolskiej.

4 lipca 2021 roku papież Franciszek przeszedł w rzymskiej klinice Gemelli zabieg chirurgiczny w związku z uchyłkowatością okrężnicy. Operacja polegała na częściowym usunięciu jelita grubego (hemikolektomia). W okresie rekonwalescencji po raz pierwszy w czasie swego pontyfikatu papież odmawiał modlitwę „Anioł Pański” z apartamentu szpitalnego, tego samego, w którym niegdyś przebywał św. Jan Paweł II. Hospitalizacja zakończyła się 14 lipca 2021 roku.

5 maja 2022 roku, podczas spotkania z Międzynarodową Unią Przełożonych Generalnych zgromadzeń żeńskich, które odbyło się w Auli Pawła VI, papież poruszał się na wózku inwalidzkim z powodu problemów z kolanem. Wcześniej przeszedł zabieg infiltracji, podczas którego podano mu specjalistyczny zastrzyk mający na celu złagodzenie bólu i poprawę mobilności.

W dniach 29 marca – 1 kwietnia 2023 roku papież przebywał ponownie w klinice Gemelli z powodu zapalenia oskrzeli. 7 czerwca tego samego roku przeszedł operację chirurgiczną z powodu niedrożności jelit, tzw. laparotomię. Zakończył hospitalizację 16 czerwca 2023 roku. 26 listopada, ze względu na infekcję płuc, nie był w stanie samodzielnie odczytać rozważań podczas modlitwy „Anioł Pański” w kaplicy Domu Świętej Marty.

W kolejnych miesiącach coraz częściej występowały trudności z głosem. Papież nie był w stanie osobiście wygłaszać katechez podczas środowych audiencji generalnych, m.in. 28 lutego, 6 marca i 13 marca 2024 roku, a także 5 lutego 2025 roku.

14 lutego 2025 roku Franciszek został ponownie hospitalizowany w klinice Gemelli z powodu nasilającego się zapalenia oskrzeli. W związku z pogarszającym się stanem zdrowia zawieszono wszystkie jego publiczne wystąpienia, w tym udział w mszy jubileuszowej Artystów i Świata Kultury (16 lutego), jubileuszu Diakonów (23 lutego), modlitwach „Anioł Pański” (16 i 23 lutego) oraz środowej audiencji generalnej 19 lutego.

Badania tomografii komputerowej klatki piersiowej wykazały wówczas początki obustronnego zapalenia płuc, co wymusiło zmianę terapii. Do 22 lutego odnotowano niewielką poprawę, jednak tego samego dnia rano doszło do kryzysu astmatycznego, który wymagał natychmiastowego podania tlenu. Dodatkowe badania krwi wykazały małopłytkowość oraz anemię, w wyniku czego konieczna była transfuzja krwi. 23 lutego stan Ojca Świętego nadal oceniano jako krytyczny – zdiagnozowano także początki niewydolności nerek.

Po miesiącu hospitalizacji, 23 marca 2025 roku papież został wypisany ze szpitala. Jego stan określono jako stabilny. Tego dnia po raz pierwszy od czasu przyjęcia do kliniki ukazał się wiernym, udzielając z balkonu szpitala krótkiego błogosławieństwa i wypowiadając kilka słów.

Papież Franciszek zmarł 21 kwietnia 2025 roku.

Wierni zastanawiają się nad symboliką daty śmierci: Poniedziałek Wielkanocny, a jednocześnie rocznica powstania Rzymu.

Źródło: Vatican News; Wikipedia.