25. rocznica tragicznej śmierci biskupa Jana Chrapka. Wspomnienie wybitnego duchownego

Biskup Jan Chrapek – duchowny, naukowiec i wychowawca. Wspomnienie wyjątkowej postaci.

Ks. bp Jan Chrapek dał się poznać jako ceniony duszpasterz, przełożony generalny zgromadzenia michalitów, naukowiec związany z mediami oraz ordynariusz diecezji radomskiej. W trakcie posługi biskupiej aktywnie wspierał inicjatywy charytatywne, duszpasterstwo młodzieży oraz rozwój mediów katolickich w Polsce i Europie.

Droga do kapłaństwa i wykształcenie

Jan Chrapek urodził się 18 lipca 1948 roku w Józefinie (obecnie Skolankowska Wola) w rodzinie Józefa i Genowefy z domu Boreckiej. Wychowywał się z czworgiem rodzeństwa – jego siostry Barbara i Agnieszka wstąpiły do Zgromadzenia Sióstr św. Michała Archanioła, a brat Marek został podsekretarzem stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Nauke pobierał w niższym seminarium duchownym michalitów w Miejscu Piastowym, a egzamin maturalny zdał w 1967 roku w Liceum Ogólnokształcącym w Krośnie. Droge zakonną rozpoczął w 1963 roku w Zgromadzeniu św. Michała Archanioła. Pierwsze śluby złożył w 1965 roku, natomiast śluby wieczyste złożył 26 sierpnia 1969 roku na ręce generała zakonu Władysława Moraza.

W latach 1967–1969 pracował jako wychowawca w Zakładzie Specjalnej Troski dla Chłopców w Strudze koło Warszawy. W tym samym czasie studiował zaocznie w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie oraz uczestniczył w kursach reżyserii filmowej na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1969–1975 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Michalitów w Krakowie. Od 1971 roku poszerzał wiedzę z zakresu socjologii religii i zagadnień pastoralnych na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie.

Święcenia kapłańskie otrzymał 3 maja 1975 roku w Domu Macierzystym Zgromadzenia św. Michała Archanioła w Miejscu Piastowym z rąk biskupa diecezjalnego przemyskiego Ignacego Tokarczuka.

Dalszą edukację kontynuował w latach 1975–1979 w Instytucie Teologii Pastoralnej Wydziału Teologicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1976 roku uzyskał tam magisterium-licencjat z teologii pastoralnej, a w 1979 roku stopień doktora na podstawie rozprawy Uwarunkowania recepcji programów telewizyjnych przez młodzież. W latach 1980–1981 odbył studia w Louvain, gdzie przygotowywał rozprawę habilitacyjną Technologie komunikowania a kultura, natomiast w latach 1983–1984 przebywał w celach naukowych w Międzynarodowym Instytucie Badań nad Kulturą i Komunikowaniem w Londynie.

Działalność zakonna, duszpasterska i dydaktyczna

W latach 1979–1980 pełnił funkcję wychowawcy w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Michalitów w Krakowie. Od 1982 do 1983 roku zajmował stanowisko rektora Papieskiego Sanktuarium Maryjnego w Castel Sant′Elia koło Rzymu.

W latach 1984–1986 był redaktorem naczelnym miesiącznika „Powściągliwość i Praca”. Prowadził ponadto duszpasterstwo inteligencji przy Kościele Matki Bożej Królowej Aniołów w Warszawie oraz organizował Bieszczadzkie Koncerty Muzyki Religijnej.

W latach 1986–1992 sprawował urząd przełożonego generalnego zgromadzenia michalitów, a w okresie 1989–1992 przewodniczył Konferencji Wyższych Przełożonych Męskich Instytutów Zakonnych i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w Polsce.

Prowadził również bogatą działalność dydaktyczną:

• 1984: został wykładowcą Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie,
• 1985–1986: prowadził wykłady zlecone na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie dotyczące mediów w krajach socjalistycznych,
• 1989: podjął pracę wykładowcy na Uniwersytecie Warszawskim,
• wykładał katolicką naukę społeczną oraz środki masowego przekazu w Wyższym Seminarium Duchownym w Drohiczynie.

Posługa biskupia i praca w Episkopacie

Papież Jan Paweł II mianował go 25 marca 1992 roku biskupem pomocniczym diecezji drohiczyńskiej ze stolicą tytularną Cataquas. Święcenia biskupie przyjął 6 czerwca 1992 roku w Katedrze Trójcy Przenajświętszej w Drohiczynie z rąk arcybiskupa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce (asystowali mu biskup diecezjalny drohiczyński Władysław Jędruszuk oraz biskup diecezjalny siedlecki Jan Mazur). Jego dewizą biskupią stały się słowa Quis ut Deus (Któż jak Bóg).

Jako biskup pomocniczy rezydował w Sokołowie Podlaskim przy Konkatedrze Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny. W latach 1992–1994 sprawował urząd wikariusza generalnego diecezji, a po śmierci biskupa Władysława Jędruszuka (od 25 maja do 10 lipca 1994 roku) pełnił funkcję administratora diecezji. W kurii przewodniczył diecezjalnej radzie gospodarczej i był referentem do spraw zakonnych. Zainicjował budowę nowego gmachu seminarium duchownego w Drohiczynie oraz zorganizowanie Ekumenicznego Kongresu Rodzin w 1994 roku.

20 czerwca 1994 roku został przeniesiony na urząd biskupa pomocniczego diecezji toruńskiej.

28 czerwca 1999 roku otrzymał nominację na biskupa diecezjalnego diecezji radomskiej, a ingres odbył 21 sierpnia 1999 roku. Jako ordynariusz angażował się w duszpasterstwo młodzieży oraz wspierał lokalną działalność charytatywną, otwierając m.in. stołówki i aptekę dla osób potrzebujących.

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji:

• był wiceprzewodniczącym i przewodniczącym Komisji (Rady) ds. Środków Społecznego Przekazu,
• pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komisji ds. Wspólnot Zakonnych i Instytutów Życia Konsekrowanego,
• wszedł w skład Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej,
• podczas II Ogólnopolskiego Synodu Plenarnego przewodniczył Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu,
• został wyznaczony do zorganizowania sieci radiostacji diecezjalnych w Polsce,
• uczestniczył w przygotowaniach podróży apostolskich Jana Pawła II do Polski w 1997 i 1999 roku.

Działał również na forum międzynarodowym – w Radzie Konferencji Episkopatów Europy odpowiadał za media katolickie w Europie Wschodniej, a w 2001 roku został mianowany konsultorem Papieskiej Rady ds. Środków Społecznego Przekazu.

Tragiczna śmierć i upamiętnienie

Ks. bp Jan Chrapek zginął tragicznie 18 października 2001 roku w wypadku samochodowym w Starych Sieklukach. Pogrzeb odbył się 22 października 2001 roku w katedrze radomskiej, gdzie spoczęły jego szczątki.

Pamięć o duchownym uczczono na wiele sposobów:

• 2002: został pośmiertnie uhonorowany Medalem św. Brata Alberta,
• 2002: ustanowiono dwie nagrody jego imienia – „Ślad” oraz „Totus Tuus medialny”,
• 2002: jego imię nadano Wyższej Szkole Biznesu w Radomiu,
• 2002: zapoczątkowano konkurs o stypendium i indeks jego imienia, umożliwiający maturzystom z mniej zamożnych rodzin podjęcie studiów z zakresu dziennikarstwa, polityki społecznej i nauk politycznych na Uniwersytecie Warszawskim oraz Uniwersytecie Jagiellońskim,
• przy radomskiej organizacji Caritas utworzono fundusz wspierający potrzebujących,
• jego imieniem nazwano również plac w Toruniu.

Źródło: Wikipedia.